Wiele osób z całą pewnością zadaje sobie pytanie, co tak naprawdę jest najbardziej istotne w grze w pokera. Nie da się na te pytanie odpowiedzieć w sposób jednoznaczny, ponieważ liczy się tu mnóstwo rzeczy. jedną z nich jest zachowanie podczas rozgrywki przytomności umysły i baczne obserwowanie całej gry – za każdym razem, kiedy zasiada się do stołu. Bycie dobrze zorientowanym w wydawałoby się naprawdę bardzo prostych rzeczach jest doświadczeniem na miarę wygranej. Dostarcza informacji zarówno na temat samej rozgrywki, jak i poszczególnych jej uczestników – a to z kolei sprawia, że można do tego dostosować swoją taktykę. Rzeczami, które przy tej okazji na pewno trzeba wiedzieć są między innymi wysokość ciemnych, co jaki czas ulegają zmianie, jak mniej więcej przedstawia się wartość żetonów spoczywających na stole, co dzieje się w danym momencie na stole i tak dalej. Warto także obserwować, w jaki sposób podczas gry zachowują się sami zawodnicy, a więc kto jakie ręce wybiera, kto jest agresywny, kto jest pasywny, kto na końcu rozdania pokazał swoje karty i tak dalej. Sztuka obserwacji i notowania sobie wszystkiego, co minuta po minucie się dzieje nie jest wcale tak prosta, jak mogłoby się zdawać. Tę umiejętność trzeba po prostu wytrenować – do tego stopnia, aby stała się automatycznym nawykiem. Wytrawni pokerzyści mają ją opanowaną do perfekcji, dlatego ich przewaga nad pozostałymi graczami już na starcie jest większa. Nie popełniają dziecinnych błędów, ale widzą je u innych i wyciągają z tego wnioski.

Gdzie najlepiej jest sprawdzać swoje pokerowe umiejętności? Odpowiedź na te pytanie jest krótka – na turniejach. Na całym świecie organizowanych jest ich mnóstwo. Są one mniej lub bardziej znane, cieszą się różnym prestiżem, ale w końcu od czegoś trzeba zacząć, jeśli komuś marzą się występy w World Series of Poker – absolutnym guru wśród wszystkich pokerowych turniejów. W dzisiejszych czasach ogromną popularnością cieszą się także internetowe turnieje, które dają taką chociażby możliwość, że można je rozgrywać przy stołach liczonych w tysiącach. Kto wygrywa w turnieju? Ten, komu jako jedynemu jego uczestnikowi udaje się sztuka pozostania z żetonami. Oczywiście, graczom się to ułatwia – chociażby poprzez podnoszenie co pewien czas wysokości zakładów takich jak ante oraz ciemne. Ważne jest również to, że w pokerowych turniejach gra się na żetony. Realnej wartości nabierają one dopiero wtedy, gdy turniej się zakończy – wówczas można wymieniać je na gotówkę. Każdy z turniejów rządzi się swoimi prawami, jeśli chodzi o organizację, nie mniej jednak wszędzie jest tak, że aby móc w ogóle zagrać, trzeba uiścić wpisowe. Od łącznej wartości tych opłat jest uzależniona wielkość puli przeznaczonej na nagrody. Dlatego też w czysto ekonomicznym interesie gracza jest uczestnictwo w turniejach, na które przyjeżdża bardzo dużo osób. Kiedy zawodnik zostaje bez żetonów – żegna się z turniejem. No chyba, że jest to turniej z re-buyami – czyli żetonami, które można dokupić (na określonych zasadach) za cenę jaką wynosiło wpisowe.

Z karcianą grą jaką jest poker związanych jest bardzo wiele rozmaitych pojęć. Jednym z podstawowych terminów obowiązujących w tym zakresie jest ciemna. Jest to zakład o charakterze przymusowym, który musi zostać wpłacony przez tych wszystkich uczestników gry, którzy siedzą po lewej stronie dealera – czyli osoby rozdającej karty. Ciemne obecne są przede wszystkim w pokerowych grach z gatunku Hold’em (na przykład Texas czy Omaha). Występują one zazwyczaj w dwóch formach – a mianowicie jako duża ciemna oraz mała. Nie mniej jednak warto pamiętać, że zdarza się i tak, że są trzy ciemne albo też ich liczba zostaje zredukowana do jednej. To już zależy od odmiany pokera i rządzących nią reguł. Jeśli zaś chodzi o wartość tego rodzaju zakładów, to duża ciemna stanowi najczęściej dwukrotną wartość małej ciemnej, ale zdarzyć się może i tak, że jedna i druga wynoszą tyle samo. Ciemne w grach, gdzie nie ma ante (czyli zakładów wpłacanych przed rozdaniem kart) są bardzo ważne, ponieważ jeśli uczestnik gry spasuje właśnie na ciemnej, to w kolejnych rozdaniach nie ma innego rozwiązania jak dorzucanie się do puli – musi przecież w jakiś sposób te straty zniwelować. Warto też dodać, że podczas wielu pokerowych turniejów obowiązuje jednak zasada, że najpierw wszyscy wpłacają ante, a potem natomiast – już w trakcie rozgrywki – wpłacają do puli również i dwa zakłady typu ciemna. Jest to praktykowane między innymi podczas turniejów z cyklu World Series of Poker, najbardziej prestiżowych pokerowych rozgrywek na świecie.

Do klasycznych odmian pokera jest zaliczany pięciokartowy poker dobierany. Na temat tej gry właśnie funkcjonuje dużo stereotypów – często dla przykładu można usłyszeć, że to bardzo niebezpieczny poker, ponieważ w ten właśnie sposób najłatwiej jest przegrać przy stole wszystko, czym się dysponuje. Prawda jest tymczasem taka, że to bzdura, ponieważ przegrać można z powodzeniem w każdego jednego pokera, jeśli się nie potrafi zasad wprowadzać w życie. Jak sama już nazwa sugeruje, w pięciokartowym pokerze dobieranym każdy z zawodników dostaje od dealera pięć kart. Są przy tym trzy możliwości, jeśli chodzi o wielkość talii, która się gra. Po pierwsze – może być to talia tradycyjna, a więc złożona z pięćdziesięciu dwóch kart. Po drugie – grać można trzydziestoma dwoma kartami, a zatem od siódemek. I wreszcie opcja numer trzy – do gry używana jest talia składająca się z dwudziestu czterech kart, czyli od dziewiątek. Grać może najmniej dwóch zawodników, maksymalnie – pięciu. Dwóch graczy siedzących po lewej ręce dealera odpowiada za ciemne – dużą i małą. Po rozdaniu kart rusza pierwsza runda licytacji. Po jej zakończeniu można wymienić karty – maksimum cztery. Po wymianie następuje druga i ostatnia runda licytacji. Kończy się ona wówczas, gdy zakłady zostaną wyrównane przez tych wszystkich graczy, którzy pozostali w grze. Gdy zaś już tak się stanie, następuje finał – gracze pokazują karty, a wygrywa naturalnie ten, który posiada najlepszy układ, czyli tak ja w innych odmianach pokera.

Jedną z rozlicznych odmian pokera jest Seven-Card Stud. Jest to gra, która w dzisiejszych czasach odeszła nieco do lamusa, chociaż osoby interesujące się pokerem z całą pewnością o niej słyszeli. Tymczasem była ona niezmiernie popularna, zanim jeszcze na salonach i przy stołach gry na dobre rozgościł się Texas Hold’em. Seven-Card Stud występuje w kilku wersjach, a mianowicie w sportowej oraz w tych, które idealnie sprawdzają się zarówno w tradycyjnych, jak i internetowych kasynach. To nieco starszy wujek Texas Hold’em – podobieństw pomiędzy tymi odmianami pokera jest bowiem niemało. Główne różnice z kolei występują w obrębie licytacji oraz poszczególnych rund. W Seven-Card Stud zarówno poszczególnych faz, jak i rund jest po pięć. Nie ma tutaj również stawek określanych mianem ciemnych – tak małych, jak i dużych. Jest za to inna stawka, która nosi nazwę ante – jest to wejściówka, czyli mówiąc inaczej, stawka początkowa. Polega ona na tym, że gracz jest zobowiązany dorzucić stawkę do puli zanim jeszcze zostaną rozdane jakiekolwiek karty. Wysokość tej stawki jest zdeterminowana limitem nałożony na dany stół – a więc przy różnych stołach nie musi to wyglądać tak samo. W Seven-Card Stud nie istnieje także coś takiego jak karty wspólne, które widzą wszyscy gracze. Każdy z graczy otrzymuje od dealera dwie zakryte karty oraz jedną odkrytą – i tylko tę jedną widzieć mogą wszyscy. Licytacja zaczyna się zawsze od właściciela najniższej karty odkrytej. Wygrywa – jak wszędzie w pokerze – najlepszy układ.

Poker to gra karciana posiadająca niejedno oblicze, o czym doskonale wiedzą wszyscy miłośnicy tej gry. Najbardziej popularną na świecie odmianą pokera jest naturalnie Texas Hold’em, ale na niej pokerowy świat się nie kończy. Zresztą, każde szanujące się kasyno posiada w swojej ofercie rozmaite odmiany pokera. Jedną z nich jest Omaha. Jeżeli chodzi o zasady, to Omaha pod tym względem bardzo przypomina wywoływany już powyżej do tablicy Texas Hold’em. Różnica natomiast tkwi w tym, że każdy z graczy dostaje po cztery karty własne. Jednakże dwie spośród nich muszą zostać przez zawodnika wykorzystane obowiązkowo. Trzy karty są wspólne – a zatem korzystać z nich może każdy uczestnik rozgrywki. Nie ma zatem tutaj takiej opcji, aby gracz, biorąc pod uwagę zarówno karty własne, jak i wspólne, wybrał pięć takich, które dla niego będą najbardziej korzystne – a tak to właśnie wygląda w Texas Hold’em. W pokerze Omaha gracz wybiera najlepszy układ w oparciu o dwie własne karty trzy wspólne. W opisywanej tutaj odmianie pokera wyszczególnić można cztery kolejne fazy, a mianowicie preflop – czyli rozdanie kart, flop – wyłożenie trzech wspólnych kart plus runda licytacji, turn – wyłożenie na stół czwartej wspólnej karty plus kolejna runda licytacji, river – na stole ląduje piąta wspólna karta, rusza ostatnia już runda licytacji, a na koniec gracze odkrywają karty. Potrzebna jest tu pełnowymiarowa talia składająca się z pięćdziesięciu dwóch kart. Poker Omaha gromadzi przy stołach – tak tradycyjnych, jak i wirtualnych – mnóstwo graczy.

Zostanie zawodowym pokerzystą, wielkie wygrane, światowe turnieje – o tym zapewne marzy każdy miłośnik tej najpopularniejszej na świecie karcianej gry. Są tacy, którym to wszystko się udaje. W jaki sposób? Oczywiście, to opanowana do perfekcji znajomość zasad gry i doświadczenie zdobywane praktyką – aczkolwiek to nie wszystko. Ważne jest również to, w jaki sposób gracz zachowuje się przy stole – w ten sposób wyrabia sobie bowiem odpowiednia opinię. Niedopuszczalne jest zatem to, aby żetony czy też kart chować gdzieś pod stołem – to najprostszy sposób na to, by dorobić się łatki oszusta. W żadnym wypadku nie można krytykować pozostałych graczy – a już na pewno nie robić nietaktownych uwag w stronę dealera. On tylko rozdaje karty, a nie odpowiada za czyjąś złą passę. Tak samo udzielanie jakichkolwiek porad nie jest przy pokerowym stole mile widzialne. Rozpamiętywanie zamkniętych już partii i własnych błędów nikogo nie interesuje. Żetony oraz karty poszczególnych zawodników należą tylko do nich i trzeba dać im święty spokój. Przy dorzucaniu się do puli nie należy rozrzucać żetonów. Kiedy gracz odrzuca któreś ze swoich kart, powinien pamiętać, by zrobić to w sposób dyskretny – nikt inny tych kart widzieć nie musi. Udzielanie innym wskazówek to też pomysł chybiony niczym kulą w płot. I wreszcie ostatnia, bardzo istotna sprawa – nie należy się chwalić przy stole ani rywalom, ani również obserwującym rozgrywkę widzom – nawet, jeśli pokusa jest strasznie silna, trzeba trzymać język za zębami.

Texas Hold’em to bezapelacyjnie najpopularniejsza odmiana pokera, która niepodzielnie już od lat króluje w kasynowych poker roomach. W naszym kraju najczęściej gra się w sportową wersję tej gry. Podstawą jest rzecz jasna opanowanie zasad, ale na szczęście nie są one jakieś strasznie skomplikowane – wiadomo, trening czyni mistrza, więc to po prostu kwestia wprawy. Jeden spośród graczy jest dealerem – czyli rozdającym. Dwie osoby, które zasiadają po jego lewej ręce odpowiada za pulę, do której są dorzucane ciemne. Mówiąc zaś dokładniej, pierwszy od lewej zawodnik dysponuje małą ciemną, drugi natomiast dużą. W praktyce wygląda to najczęściej w ten sposób, że duża ciemna to dwukrotna wartość małej, ale zdarza się i tak, że są to takie same wartości. Każdy gracz otrzymuje dwie karty i rusza wówczas licytacja. Następnie na stole ląduje flop – czyli trzy wspólne karty, prawo korzystania z nich ma każdy z uczestników gry. Później następuje kolejna runda licytacji, a po niej wykłada się na stół czwartą kartę – turn. Potem znów licytacja i ostatnia karta river. Po wyłożeniu tej piątej karty gracze ponownie przystępują do licytacji – tym razem już ostatniej, bo po niej zostaje już tylko wyłożenie kart. Rzecz jasna pomiędzy każdą runda licytacji pula jest zasilana przez odpowiednie stawki (ewentualnie gracze mogą też spasować). Wygrywa ten, kto ma najlepszy układ. Przy opcji, że pokazano układ wygrywający reszta zawodników nie musi już pokazywać swoich kart. Podczas licytacji gracze mają do wyboru różne opcje.

Wielbiciele pokera mają do wyboru wiele jego odmian, nie mniej jednak najczęściej pada on na odmianę znaną doskonale jako Texas Hold’em, co w tłumaczeniu na nasz rodzimy język oznacza teksański klincz. Nazwa Texas Hold’em dziełem przypadku oczywiście nie jest, albowiem – jak powiada tradycja – odmiana ta narodziła się w amerykańskim stanie Texas. Najstarsze informacje dotyczące tego rodzaju rozgrywki pochodzą z początku minionego stulecia. Została ona przeprowadzona w miejscowości Robston (stan Texas naturalnie). W kasynach w Las Vegas poker ten został rozpowszechniony za sprawą graczy właśnie texańskich. Wśród nich nie brakowało takich sław pokerowych jak między innymi Amarillo Slim czy Doyle Brunon znany także jako Texas Dolly. Do rozgrywki w Texas Hold’em potrzebni są przynajmniej dwa gracze oraz talia złożona z pięćdziesięciu dwóch kart. Podobnie jak w przypadku wszystkich innych odmian pokera, tak i tutaj trzeba znać doskonale wszystkie zasady i rządzące nimi mechanizmy. Dzięki temu gracz powinien mieć opanowaną jeszcze jedną umiejętność (co przychodzi wraz z doświadczeniem), a mianowicie umiejętność wybrania właściwiej strategii w oparciu o karty, które ma na ręku. W tym momencie kłaniają się statystyki oraz przede wszystkim rachunek prawdopodobieństwa, bez znajomości reguł którego nie ma co nawet myśleć o odnoszeniu pokerowych zwycięstw. W zakresie Texas Hold’em mówić można dodatkowo także o jego odmianach, przy czym wszystkie one są zdeterminowane rozmaitymi czynnikami.

Odmian pokera jest wiele – żeby wymienić tylko takie nazwy jak pięciokartowy poker dobierany czy wręcz już kultowy Texas Hold’em. Bez względu jednak na odmianę, istnieje kilka wspólnych dla nich wszystkich zasad, do przestrzegania których gracze są zobowiązani. Przede wszystkim chodzi w tym miejscu o podstawowe zagrania, które gracze mają do swojej dyspozycji. Mogą wybrać tutaj jedną z pięciu opcji. Każda z nich ma swoją nazwę, często też używane są one zamiennie z terminologią w języku angielskim. Pierwsze zagranie to podbicie – czyli z angielskiego raise. Polega ono na tym, że gracz przebija zakale, który został postawiony przez któregoś z innych zawodników. Kolejnym zagraniem jest pas – z angielskiego fold. W ten sposób gracz sygnalizuje, że z dalszej gry rezygnuje. Oznacza to dla niego automatycznie utratę wszystkich żetonów, które do chwili spasowania zostały przez niego postawione. Zagranie o nazwie postawienie (po angielsku bet) to nic innego, jak pierwszy zakład postawiony przez graczy w nowej rundzie rozgrywki. Gracze mogą także wybrać opcję sprawdzania (czyli call). Gracz dorzuca do puli tyle żetonów, ile jest potrzebnych do łącznej wartości żetonów pozostałych graczy – to oznacza, że ktoś gra dalej. I wreszcie ostatnie z zagrań, a mianowicie czekanie (czyli check). Jeśli w rundzie licytacji nie zostały postawione przez uczestników gry żadne stawki, to gracze nie mają obowiązku dorzucania żetonów do puli. Tym samym nie tracą oni jednakże swojego prawa do dalszej gry.